امروز : شنبه, ۱۷ خرداد , ۱۳۹۹
تاریخ : ۱۳۹۳/۱۲/۰۷ - ۱۰:۰۴ ذخیره فایل ارسال به دوستان

همه آدم ها حق زندگی کردن دارند!

۱۱ محمد محمودی

اعترافات چند معلول/ همه آدم ها حق زندگی کردن دارند!

معرفی و شرح و نقدی بر نمایش ِ تئاتر ” اعترافات چند معلول” در شهرستان بابل/

 

در کشورهای دیگر انسان همیشه دوست داشته است به اتفاقاتی که خارج از اراده و میل اوست تسلط داشته باشد و این ویژه گی اصلی تئاتر است. تئاتر در مقایسه با هنرهای دیگر امکانات زیادی دارد برای اینکه از هنرهای دیگر مثل نقاشی، ادبیات، معماری، موسیقی و در آن استفاده می‌شود کلمه تئاتر theater در اصل از کلمه تآترون theater on است.

و قسمت اول آن تیه” thea ” تماشاگران و یا محله تماشا است.

حوزه تئاتر باشگاه خبرنگارن تلاش زیادی در این مورد داشت تا انعکاس ِ آن بیش از اندازه در مورد تئاتر شهر “بابل” چشم نواز و مورد بحث قرا گیرد.بعد از نمایش تئاتر بزبزک زنگوله پا’ برداشتی آزاد از نمایشنامه بزبزقندی به طراحی و کارگردانی مهران امیری، و “دختر یانکی” ِ بهنام تشکر در فروردین ِ ۹۲،این نمایش در ۳۰ بهمن ماه،آغاز و تا ۱۳ اسفند ماه،مراسم اختتامیه ادامه خواهد داشت. نمایش “اعترافات چند معلول” به نویسندگی و کارگردانی محمد درزی کاسمانی و تهیه کنندگی موُسسه فرهنگی هنری پینار تندیس شمال در سالن آمفی تئاتر کانون امام خمینی (ره) بابل ساعت ۱۹ روی صحنه رفت. محمد درزی دارای مدرک کارشناسی نمایش- کارگردانی بوده و به تدریس در مدارس بابل اشتغال دارد و می شود گفت با آثارش،به اندازه ی ایی جست وپا زدنش دیدنیست! از دیگر سوابق اجرایی کاسمانی در گروه تئاتر پینار در “بابل ” میتوان نمایشهای “حرفهای بدون سانسور”،”اتاق تاریک”،”شبکه اورانوس”،”عطسه ارباب اقیانوسها”،”هوای پاک”  و … را نام برد.

استقبال گرم مردمی در نخستین روزهای نمایش ،نشان دهنده ی ریشه ی قوی چه در متن ِ نمایش و چه بازیگری ِ بازنمودن داستان‌ها در برابر مخاطبان یا تماشاگران می باشد،این نمایش در پیرامون مسائل و مشکلات معلولان است که با نگاهی متفاوت به آن پرداخته می شود.محمد درزی کاسمانی نویسنده و کارگردان این اثر در مورد این نمایش می گوید:در نمایش اعترافات چند معلول سعی کردم، ساده گی کاراکتر ها و موقعیت شکل گیری شخصیت هارا حفظ کنم تا باور پذیری تماشاگر ها و همزاد پنداری با آنها به سهولت اتفاق بیفتد. وی این نمایش را به بزرگ مرد نیکوکار بابل زنده یاد حسین نوشیروانی تقدیم کرد.

صحبت از معلولین شد،بلیط تماشای آن برای حقیر آن اندازه هم ارزش داشت که برویم و ببینیم چه گذشت،واقعیت موضوع استفاده از معلولین در داستان ، شبیه ِ نمایشنامه های قوی ِ به ظاهر سینمایی،اما در بطن ِ تئاتر بود،استفاده از طراحی ِ صحنه ی خوب ، من را یاد ِ نمایشنامه ی “وینست گروم” و داستان “فارست گامپ”، آن پسرک ِ معلول تا رشد و زندگی در دنیای معلولیت،در سال ۱۹۹۴ انداخت.داستان ِ ارتباط با مخاطب و اینکه تئاتر رسالت ِ خود را خوب انجام می دهد و اینکه چه چیزی بهتر از این که در پوستین ِ خود نقش آفرینی کنی،داستان محور ِ استفاده از “واقعیت ” ها می گذشت و بازیگران خودشان بودند.اوایل ِ نمایش، تعجبم از این بود که چرا این همه مردم برای “تئاتر” آمدن،تئاتر ضعیف آنقدر ها هم بزرگ جلوه داده نمیشود مثل سینما، و حتی با اینکه در ندیدن ِ آن اجحاف می شود.حضور ۴۲۰ نفری علاقمندان و شروع ۴۰ دقیقه زودتر،از ظواهر آن بود.حضور رئیس کمیسیون فرهنگی و هنری شورای اسلامی بابل “محمد حسین منصف” هم برای من دلچسب بود،همچنین ابراهیم حسینی رئیس اداره فرهنگ و ارشاد بابل،نیز در مراسم افتتاحیه نیز حضور داشت.امیدوارم “تئاتر” هیچوقت تنها نماند.

نکته آخر اینکه احساس در یک چیزهایی واقعیت را ، واقعی و شاید نقص ها را به درستی نشان ندهد،با اینکه در مسئله ی موسیقی و نورپردازی،بیش از اندازه مصنوعی و چیزی در حد و اندازه ی تئاتر ندیدم.

این نمایش همه روزه از ساعت ۱۸:۳۰ آغاز می شود.

۲ikfp6fjbq89k4rb1v4j o354gby2tk6mqd8m0kvy

ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين