امروز : چهارشنبه, ۱۲ آذر , ۱۳۹۹
تاریخ : 2015/03/27 - 18:10 ذخیره فایل ارسال به دوستان

لودوویک فان بتهوون ; موسیقی ِ جاودانه

لودوویک فان بتهوون ; موسیقی ِ جاودانهIMG_20150216_134357~2

محمد محمودی

طبیعت را زیبا بنگر و به روحت آرامش ببخش،عشق خواهان بهترین چیزهاست و برای آن دلایل خوبی دارد.این جمله قسمتی از نامه ی هنرمندی موسیقیدان است که در تنهایی زیست و سمفونی هایش را محرم رازهایش ساخت.این که مخاطب این نامه چه کسی بوده،برای هیچ کس آشکار نیست،اما این حضور واقعی ،یا حتی،رویایی به حدی نیرومند بوده است که دستان یک مرد را،راوی کلیدهای پیانو قرار میداد و با حرکات موزون و انگشتان آهنگ هایی را بوجود می اورد که در تاریخ جاودانه شد.تنها بتهوون می داند راز این حضور الهام بخش چه بوده است.چرا بتهوون از زیبایی طبیعت به عنوان آرامش در یک جمله اتمام حجت می کند و عشق را پیکره ی خوب های ابدی حتی مشناسد؟در تاریخ جاودانه شدن آن مثل حالتی است که قطعه ی سونات مهتاب وی که از  ۳ قسمت تشکیل شده،گوش کنیم و گوش کنیم و همراه ی لذت چیزی شبیه رنج ی باشکوه احساس کنیم، تا بتوانیم جاودانگی را در طُمطُراق ِ انگشتان ِ قدرتمندش،کشف کنیم!

بتهوون کسی بود که در هنگام یادگیری پیانو،وقتی با اشتباه مواجه می شد ،پدرش بر روی انگشتانش می زد و او هر بار،گریه اش می گرفت و به پسر کوچولویی که جلوی پیانو گریه می کرد،معروف شده بود.بتهوون شاگرد موتزارت کبیر بود،البته مستندات تاریخی دقیقی در دسترس نیست ولی طبق شواهد موسیقیایی تاریخ،موتزارت گفته بود: روزی فرا می رسد که همه دنیا از او حرف خواهند زد . صحبت اینجا  از یک روز خاصیست که غمگینی ِ موسیقی،بیش از پیش احساس می شود،آن روزی که وی درگذشت! ۲۵  مارسی که برای موسیقی پر از افتخار صحبت می شود.در مورد این مرد بزرگ صحبت هایم را آرام آرام – جدا جدا خواهم گفت و داستان ِ واقعی او را مرور خواهیم کرد.

اندک اندک جمع مستان می رسند

اندک اندک می پرستان می رسند

ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين