امروز : سه شنبه, ۲۸ آبان , ۱۳۹۸
تاریخ : ۱۳۹۵/۰۷/۱۳ - ۱۳:۲۹ ذخیره فایل ارسال به دوستان
سروده شاعر بابلی تقدیم به سقای آب و عطش

از دو دستش فرات شد سیراب

شعر تاسوعایی شاعر آیینی مازندران که برای حضرت عباس(ع) سروده شده است را می‌خوانیم.

%d9%82%d9%84%db%8c-%d9%be%d9%88%d8%b1-%d8%b4%d8%b9%d8%b12

به گزارش بابل نوین،  واقعه عاشورا در خود بزرگانی دارد که هر یک می‌تواند تا قرن‌ها رهنمون انسان‌ها در زیستنی آزاد باشد و در این گذر شاعران آیینی را به سوی خویش مجذوب سازد.

حضرت ابوالفضل‌العباس سقای دشت کربلا چونان که خود همه را سیراب عشق کرد اما ننوشید و ننوشید و ننشوید تا مولایش حسین(ع) ننوشید.

درس آزادگی و ولایت‌پذیری عباس زبان‌زد تاریخ شد و شاعران آیینی را در پرتو این بزرگ منشی در خود متحیر.

روح‌الله قلی‌پور(بیچاره) شاعر آیینی مازندرانی شعری برای این بزرگ مرد تاریخ سرود که از نظر می‌گذرانیم:

“از دو دستش فرات شد سیراب”
آب تشنه، فرات شرمنده
از عطشناکی ابوفاضل
فکر پیمان با حسین انداخت
بین عباس و تشنگی حائل

جرعه جرعه فرات می‌جوشید
از دو دست بریده عباس
آفتابی که نیزه را پیمود
روشنی داد دیده‌ی عباس

“یااخا یااخا، مرا دریاب”
این صدای نجابت عشق است
با دو دست بریده جنگیدن:
این نشان صلابت عشق است

تشنگی برده بود امانش را
عطش تلخ در گلویش بود
غوطه می‌خورد دست بی‌جانش
در فراتی که روبرویش بود

از دو دستش فرات شد سیراب
او شکوه زلال باران داشت
دست‌هایش اگرچه تنها ماند
مشکی از تشنگی به دندان داشت

تاکه تیر آمد و به مشک نشست
با تمام وجود جاری شد
گرچه زخم عطش عمیق نبود
با عناد فرات کاری شد
ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين