امروز : دوشنبه, ۲۰ مرداد , ۱۳۹۹
تاریخ : ۱۳۹۵/۰۸/۲۶ - ۱۱:۲۹ ذخیره فایل ارسال به دوستان
ابعاد امنیتی «تجاری‌سازی تراریخته‌ها» در نمایشگاه مطبوعات بررسی شد؛

چرا رئیس تحقیقات و فناوری سازمان مدیریت از مناظره هراس دارد؟!/ آیا مردم ایران نباید بدانند در مذاکرات «کنت مک‌کویین» در وزارت کشاورزی چه گذشته است؟

آقای کنت مک کویین به ایران تشریف آورده و در وزارت کشاورزی جلسه برگزار کرده‌اند. این آقای کنت مک کویین یک مقام امنیتی است. اجازه دهید بنده برخی از تصاویر را به شما نشان دهم؛ شما می‌توانید تصویر این دکتر را مقابل خانم هیلاری کلینتون مشاهده کنید. این آقای دکتر، پرزیدنت جایزه جهانی غذا هستند. ایشان به ایران آمده و به وزارت کشاورزی تشریف آورده‌اند، با جناب آقای حجتی (وزیر کشاورزی) جلسه گذاشته‌اند. در این عکس مشخص است که مورد تقدیر قرار گرفته‌اند.
به گزارش بابل نوین، (چهار شنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۵) غرفه خبرگزاری تسنیم در نمایشگاه مطبوعات میزبان سخنرانی حجت الاسلام علی کشوری با موضوع بررسی ابعاد امنیتی، علمی و…  مختلف تراریخته بود.
شایان ذکر است برنامه دیروز برای مناظره حجت الاسلام علی کشوری و دکتر بهزاد قره یاضی رئیس تحقیقات و فناوری سازمان برنامه و بودجه تنظیم شده بود؛ که با استنکاف دکتر بهزاد قره یاضی برای حضور در محل مناظره ؛ حجت الاسلام علی کشوری به تبیین برخی از اشکالات پروژه خطرناک تجاری سازی تراریخته ها پرداختند.
به گزارش رجانیوز دبیر شورای راهبردی الگوی پیشرفت اسلامی در این نشست ضمن اشاره به نکات پنج گانه  نامه خود درباره تراریخته ها ؛ به شرح نکته اول این مهم پرداخت. متن کامل این سخنرانی را در ادامه مطالعه کنید:
تجاری‌سازی تراریخته‌ها؛ خطرناک‌ترین حکم توسعه در ۷۰ سال گذشته
حجت الاسلام کشوری: بسم الله الرحمن الرحیم اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم. قبل از اینکه بنده، پنج نکته، استدلال و شاهد مهم را در مورد مسأله بسیار خطرناک تراریخته‌ها – که بنده در گفتگوی ماه‌های گذشته عرض کردم که تجاری‌سازی تراریخته‌ها، خطرناک‌ترین حکم توسعه در ۷۰ سال گذشته است – خدمت برادران و خواهران عزیز در جلسه عرض کنم، لازم می‌دانم مقدمه‌ای را مطرح کنم.
انگیزه ورود ما به بحث تراریخته‌ها، مسأله برنامه ششم کشور بود. مطلعین استحضار دارند که محصولات تراریخته – بدون برچسب و با حالت بسیار مشکوکی بدون آنکه در این قضیه، دانستن حق مردم باشد – حدود ۱۰ سال است که در بازار ایران وجود دارد. متأسفانه تاجرانی نیز در این موضوع ورود پیدا کرده‌اند و سلامت مردم را با واردات مسأله تراریخته به بازی گرفته‌اند. ما این فرآیند را به صورت غیر علنی و غیر آشکار، تحت نظر و رصد داشتیم. منتهی داستانی پیش آمد و به ناگاه تصمیم گرفته شد که تجاری‌سازی مسأله تراریخته‌ها با تأکید بر کشت برنج و پنبه در حدود یک میلیون هکتار از اراضی ایران در دستور کار قرار بگیرد. این مسأله از نظر مجموعه شورای راهبردی الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت،  یکی از ۱۰ ماده خطرناک مندرج در برنامه ششم بود.
بنابراین اگر دوستان می‌خواهند فلسفه ورود ما به این مسأله را بدانند، بنده در اینجا تصریح می‌کنم که ما تصمیم گرفته بودیم نظام برنامه‌ریزیِ مبتنی بر توسعه غربی را به چالش بکشیم. این تصمیم در حوزه علمیه قم و توسط برخی از فضلاء اتخاذ شد. می‌دانید که ۷۰ سال است که نظام برنامه‌ریزی مبتنی بر توسعه غربی را در کشور تجربه نمودیم، اما متأسفانه حتی به اهداف تعریف‌شده در برنامه‌های توسعه نیز دست پیدا نکردیم. حتما شما اظهارات عجیب و جالب جناب آقای نوبخت – رئیس محترم سازمان برنامه و بودجه کشور – را به طور مکرر شنیده‌اید. ایشان چندین بار در فصل تدوین برنامه ششم گفتند که نظام برنامه‌ریزی کشور آنقدر ناکارآمد است که حتی نمی‌تواند برنامه تدوین‌شده توسط خودش را اجرایی کند. آنگاه که ما این ناکارآمدی عجیب و طولانی مدت را در نظام برنامه‌ریزی کشور مشاهده کردیم تصمیم گرفتیم به این دور باطل خاتمه دهیم. به فضل الهی با یک سازماندهی خاص که نام آن را سازماندهی هدایت‌بنیان گذاشتیم. این نوع سازماندهی نسبت به سازماندهی‌های مرسوم کاملاً متفاوت است – به روند تدوین برنامه ششم وارد شدیم و در حال حاضر که در محضر شما صحبت می‌کنیم، اختیار برنامه ششم کشور به عنوان یک برنامه توسعه برای اولین بار از دست سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور خارج شد؛ یعنی در اولین مصاف میان جبهه فکری فرهنگی انقلاب و الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت {با جریان توسعه گرا} بر سر موضوع برنامه‌ریزی، کار به جایی رسید که در مجلس پیشین، برای اولین بار در ۷۰ سال گذشته، یک برنامه توسعه به دلیل معایب پنجگانه‌ای که در خود داشت به صورت کامل رد شد و در مجلس فعلی نیز نمایندگان، مشروط به انجام تغییرات گسترده، کلیات این برنامه را تأیید کردند.
۱۸ سئوال بی جواب از برنامه ششم
پیش بینی‌ها نیز حاکی از این است که برنامه ششم مصوب، بیش از ۱۰۰ حکم برنامه داشته باشد؛ در حالی که برنامه دولت توسعه گرای یازدهم، ۳۵ ماده را در درون خودش جای داده بود. اخبار موثق حاکی از آن است که در تنظیم برنامه نیز میان جناب آقای نوبخت و کمیسیون تلفیق اختلافات کارشناسی جدی‌ای اتفاق افتاد. معنای این حرف آن است که دولت توسعه‌گرای یازدهم و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی حتی بر سر ضرورت این نوع جدید از برنامه‌ریزی نتوانسته است با نماینده‌های مجلس تفاهم کند.
همان‌گونه که استحضار دارید، ما ۱۸ سؤال را در ابتدای مواجهه با برنامه ششم مطرح کردیم؛ تقریباً هیچ یک از این ۱۸ سؤال در برابر سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی با پاسخ روبرو نشد. یکی از این ۱۰ ماده خطرناک، همین موضوع تراریخته‌ها بود.
پنج اشکال مسئله تجاری‌سازی تراریخته‌ها/ اهانت و تحقیر به جای پاسخ منطقی به سئوالات جدی
بنده به جناب آقای دکتر قره‌یاضی نامه‌ای را تنظیم کردم و پنج اشکال مسئله تجاری‌سازی تراریخته‌ها را مطرح کردم. در واقع این پنج اشکال در درون یکی از ۱۸ سؤالی است که عرض کردم. کاری را که ما در حوزه علمیه قم به کمک برادران انقلابی خودمان در سراسر کشور در دستور کار قرار دادیم شامل ۱۸ سئوال است که هر یک از آنها، از نظامی از سؤالات درونی تشکیل شده است. وقتی که بنده در یک مصاحبه مطبوعاتی شروع به تشریح برخی از اشکالات تراریخته‌ها – که جزئی از همان نظام سؤالات بود پرداختم، واقعاً بنده برای جریان توسعه گرا متأسفم، این جریان، به جای پاسخ به این سؤالات به صورت راهبردی، تحقیر و اهانت به طرف مقابل را در دستور کار قرار داد. بنده فراموش نمی‌کنم {چند ماه پیش از این} بعد از نماز مغرب و عشاء، دوستان به بنده اطلاع دادند که فردی در گروه الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، خود را آقای دکتر بهزاد قره‌یاضی معرفی نموده و اعلام می‌کند: من آمادگی مناظره در هر زمان و هر مکانی را برای پاسخ به شبهات پیرامون تراریخته‌ها دارم؛ ایشان بنده را با یک بسته از اهانت‌های مختلف دعوت به مناظره کرد. نمی‌دانم علت چیست که هرگاه جریان توسعه‌گرا در مقابل سؤال قرار می‌گیرد، یا دستور به راهپیمایی خیابانی و شورش اجتماعی می‌دهد و یا طرف مقابل را تحقیر می‌کند و حرف‌های خودش را فراموش می‌کند.
انتظار دارم مسئولین دولت مدعی تدبیر پاسخ مناسبی به این سئوالات پنج‌گانه دهد
جناب آقای قره‌یاضی! شما فرمودید هر جا، این مکان، مصداق هرجایی است. البته مکان‌های دیگری مانند بسیج دانشجویی امیرکبیر و … نیز اعلام آمادگی کردند. امیدوارم ایشان خودشان را به این مناظره برسانند؛ اگر هم به این مناظره نرسیدند، بنده در همین‌جا اعلام می‌کنم انتظار دارم ایشان پاسخ مناسبی به این سؤالات پنجگانه که در فضای کاملاً کارشناسی طرح شده است، بدهند. از دولت مدعی تدبیر و امید انتظار دارم که پاسخ سؤالات یک طلبه کوچک را بدهند. از چه چیزی هراس دارند؟ اینها سؤال است، ما پرسشی مطرح کردیم. آیا کشور ما به این صورت پیشرفت می‌کند؟ مشکلات و موانع پیش‌روی کشور با این وضعیت حل می‌شود؟ بنده مشاهده کردم، معاون آقای هاشمی، وزیر محترم بهداشت، در مصاحبه بسیار تندی گفتند دخالت در مسأله تغذیه و سلامت مردم به هیچ کس ارتباطی ندارد. بنده در حال تدوین برنامه‌های الگو بودم که بلافاصله در یک برنامه رادیویی – که دوستان دعوت کردند – دو سؤال پرسیدم.
گفتم: جناب آقای معاون وزیر! اولاً در روایاتی که از اهل‌بیت عصمت و طهارت – که عاقل‌ترین مردمان روی زمین هستند – به ما رسیده است، مجموعه‌ای از  مباحث در مورد تغذیه وجود دارد. چرا انتظار دارید که یک طلبه به وظیفه خود در ارتباط با دعوت به عقل و معارف عمل نکند؟ بنده و دوستان هم‌لباس من احساس تکلیف کردیم و به وظیفه طلبگی خود عمل کرده‌ایم که مدل سلامت کشور را بازتعریف کنیم و این کار را با قوت نیز ادامه خواهیم داد؛ شما با چه استدلالی چنین مصاحبه‌ای می‌کنید؟ شما با روایات فنی اهل‌بیت در حوزه سلامت مخالفید، اما تئوری‌های حوزه کشاورزی سبز و طراحی مراکز صهیونیستی را در کشور رواج می‌دهید.
به آقای معاون وزیر بهداشت گفتم باید یاد بگیرید پاسخ سئوال را به صورت علمی بدهید
نکته دوم آنست که اگر حرف غلط معاون وزیر بهداشت را صحیح فرض کنیم و بگوییم طلبه‌ها نباید به مردم بگویند تراریخته‌ها خطرناک هستند و در مورد سلامت و حوزه تغذیه با مردم صحبت نکنند، با پذیرش این فرض جناب آقای پروفسور و آقای معاون وزیر! ما پنج سؤال مطرح کردیم. باید یاد بگیرید که پاسخ سؤال را به صورت علمی بدهید!
این مشکل جدی کشور ماست. آنگاه که این جریان در زمان انتخابات رأی نمی‌آورد، به خیابان‌ها می‌ریزد و آنگاه که با سؤال روبرو می‌شود، طرف مقابل را تحقیر می‌کند. بنده با افتخار اعلام می‌کنم که طلبه حوزه علمیه قم هستم و روایات اهل‌بیت عصمت و طهارت را بیش از دو دهه مطالعه کرده‌ام و بر اساس همین فهم فقهی سؤال پرسیده‌ام. اگر می‌توانید به این سؤالات پاسخ بدهید و اگر نمی‌توانید، همین مردم به میدان خواهند آمد و این نظامات غربی ناکارآمدِ پُرمدعا را از کشور حذف می‌کنند. در مشهد هم جلسه‌ای را با آقای وزیر بهداشت داشتم و به ایشان عرض کردم که معاون شما حرف نادرستی زد و ایشان گفت که اشتباه کرده است. البته پس از این دیدار، خود ایشان نیز این اشتباه را تکرار کرد.
بنده تا جایی که زمان اجازه دهد، سؤالاتم را می پرسم. هر چند این مسأله روال نیست، اما بنای بنده و دوستانمان آن است که یک گفتگوی علمی راجع به اداره جامعه در کشور راه بیافتد تا از این مشکلات و بُن‌بست‌ها و محاسبات غلط خارج شویم. به همین جهت بنده سؤالاتم را در قالب یک نامه به ایشان دادم تا ایشان فرصت مطالعه داشته باشند و پاسخ نامه بنده را بدهند. با توجه به زمان جلسه و اقتدار رئیس جلسه! نمی‌دانم وقت تشریح بند چهارم نامه را دارم یا نه؟ اگر در این مکان این فرصت پیش نیامد، حتماً در یک دوره ده – بیست روزه، این بند را تشریح خواهم کرد. به نظر بنده، بند چهارم این نامه، یک راه حل جدید در مقابل بیوتکنولوژی است. کارکرد اصلی بیوتکنولوژی، ارتقای ظرفیت اولیه‌ی موجودات است. بنده در بند چهارم، راه حل جدیدی برای ارتقا ظرفیت‌های اولیه موجودات پیشنهاد دادم که ان‌شاءالله در فرصت مناسبی آن را تشریح می‌کنم.
بنده بحث خود را از سؤال اول شروع کنم؛ مسأله قبلی بند چهارم نامه بود و بنده به دلیل اینکه ترسیدم زمان بگذرد و نتوانم آن مسأله را مطرح کنم، اشاره‌ای به آن کردم. بنده همین الآن از سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور دعوت می‌کنم که بانی شود و با استاد تمام‌های بیوتکنولوژی کشور جلسه‌ای ترتیب بدهد. بنده هم طلبه هستم و مبتنی بر فهم خود از روایات نگاه خود برای ارتقاء ظرفیت اولیه موجودات را مطرح می‌کنم که به نظرم این نظریه عِدل بیوتکنولوژی است. می‌توان از این نظریه استفاده‌های جدی کرد. بنده از همین‌ مکان دعوت می‌کنم که این جلسات برگزار شوند. بنده سؤال نخست خود را مطرح کنم؛ سؤال نخست بنده در حوزه بیوتکنولوژی یک سؤال در حوزه روش تحقیق است. ما بر اساس مفاهیم اولین نقشه الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت – که دو دهه مطالعات مرتبط با این نقشه برای ما طول کشیده است – این را غلط می‌دانیم که تحلیل و بررسی یک مسأله از یک بُعد اتفاق بیافتد. به عنوان مثال در حوزه مسأله تراریخته‌ها بگوییم که سؤال اصلی این است که تراریخته‌ها سالم هستند یا خیر؟ و تمام بحث را به این حوزه منحصر کنیم.
باید یک دوره تبیین مفهوم زیرساخت‌های هدایت برای کارشناسان سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور برگزار شود
ما بر اساس الگوی اسلامی تخصیص تکنولوژی – که این الگو در کمبریج، ماساچوست و دانشگاه ام.آی.تی تدوین نشده است بلکه در حوزه علمیه قم تدوین شده است – نسبت یک موضوع را با تمام موضوعات جهت‌ساز می‌سنجیم و بعد می‌گوییم که آیا آن موضوع می‌تواند به رفاه، سلامت و حل مشکلات جامعه کمک کند یا خیر؟ اشکال اول بنده اشکال روش تحقیقی است. از من نخواهید از روش پوسیده پوزیتیویستی استفاده کنم. از من نخواهید منطق اکتشاف علمی پوپر را مبنا قرار دهم و با نگاه ابطال‌گرایی گزاره‌ها را بررسی کنم، البته کشور ما کشور آزادی است؛ استادی می‌تواند به شاگرد خود بگوید که ما با این روش تحقیق ورود پیدا می‌کنیم و در ادامه هم بر اساس روش تحقیق خود و در داده‌هایی که بر اثر آن روش تحقیق تحلیل می‌شود ارزیابی ارائه دهد. لذا بنده به آقای قره‌یاضی نوشتم – نامه هم در فضای مجازی در دسترس است – ما باید نسبت یک موضوع – مانند تراریخته‌ها – را با تمام موضوعات جهت‌ساز بسنجیم. موضوعات جهت‌ساز زیرساخت‌های هدایت هستند. باید بنده دوره‌ای برای کارشناسان سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور بگذارم و مفهوم زیرساخت‌های هدایت –که از نگاه فکر اسلامی زیرساخت‌های هدایت زیرساخت‌های برنامه‌ریزی هستند – را تشریح کنم. بنده در زمانی از دوستان خواهش کردم و دوباره از دوستان خواهش می‌کنم که اجازه دهند باب این گفت‌وگوها باز شود. اگر شما خودتان را نهایت علم و تدبیر می‌دانید حداقل جواب سؤالات ما را بدهید. بنابراین ما برای ورود به بحث یک روش داریم؛ آن روش می‌گوید بررسی ابعاد امنیتی یک موضوع، جزء تحلیل علمی آن موضوع است. در اسلام قاعده‌ای وجود دارد به نام قاعده نفی سبیل؛ قاعده نفی سبیل می‌گوید نباید اجازه داد از هیچ راهی بر جامعه ایمانی تسلط ایجاد شود. خیلی خب! بنده می‌خواهم به کتاب علمی قرآن عمل کنم؛ نمی‌خواهم به سیلابس‌های مطرح در دانشگاه راکفلر استناد کنم، آیا این جرم است؟ حال این ابتدای امر است. ما در آینده این سئوالات را از مراکز علمی بین‌المللی می‌پرسیم. چیزی که در قرآن و روایات ما وجود دارد صدها برابر از روش‌های پوزیتیویستی و تجربی و حسی‌ای که شما آن را به عنوان علم ترجمه می‌کنید و ثمره آن کشورهای عقب افتاده توسعه‌یافته است بهتر هستند. این کشورها حتی قادر نیستند روابط انسانی خود را تنظیم کنند. ما نمی‌خواهیم از این روش‌ها استفاده کنیم و قصد داریم از روش خود استفاده کنیم. بنده سؤال می‌کنم؛ آیا مسأله تراریخته‌ها می‌تواند برای ما مشکل امنیتی ایجاد کند یا خیر؟ بنده همین سؤال را راجع به مسائل دیگر هم می‌پرسم. البته امنیت به معنای نرم و عمیق  – به معنای نفی سبیل – را بحث می‌کنم. بنده قصد دارم در دانشگاه شریف – امروز جلسه پانزدهم می‌باشد – به مدت هشت هفته این معنا را توضیح دهم. این مسأله بحث فنی پیچیده‌ای است.
حال سؤال این است که آیا امنیت به این معنای پیچیده با تراریخته‌ها به چالش کشیده می‌شوند یا خیر؟ بنده شواهدی را خدمت شما گزارش می‌دهم و خودتان قضاوت کنید؛ ولو اینکه وقت بنده تمام شود اجازه دهید بنده این سؤال نخست را بشکافم؛ سؤالات دو و سه و چهار و پنج بنده هم تا زمانی که آقای قره‌یاضی جرأت کنند و به مناظره تشریف آوردند باقی می‌ماند. این مناظره در هر مکان دیگری هم که باشد بنده خواهم آمد. جلسه‌ای باشد تا مناظره کنیم.
تغییر استراتژی آمریکا بعد از شکست در ویتنام
[به منظور واضح‌شدن سؤال اول] سه مقدمه را عرض می‌کنم تا شما متوجه شوید چه خطر امنیتی‌ای مردم ایران را تهدید می‌کند! بنده خواهش می‌کنم راجع به این مسأله فکر کنید. ده درصد احتمال بدهید که شاید این خطر جدی باشد. بنده راجع به امنیت غذایی مردم سخن می‌گویم. نمی‌توان راجع به این مسأله ساده بحث کرد. نمی‌توان به یک مقاله ثبت شده – که آن را یک مرجع بین‌المللی زده و ما می‌دانیم مراجع بین‌المللی تحت تسلط نهادهای صهیونیستی هستند – رفرنس داد. در دنیا تحقیقات جهت‌دار است. ما نمی‌توانیم مسائل را تنها با رفرنس‌های بی