امروز : سه شنبه, ۱۱ آذر , ۱۳۹۹
تاریخ : 2015/05/11 - 16:00 ذخیره فایل ارسال به دوستان

مسعود جعفری جوزانی: تهمت زدن با نقد تفاوت دارد/خواندن نوشته ها وقتم را تلف می کند!

محمد محمودی|یادداشت خبری: مسعود جعفری جوزانی در گفتگو با روزنامه فرهیختگان،در مورد فیلم ایران برگر که صفحه ی ادب و هنر را تقریبا کامل به آن اختصاص داده بود،از مسائلِ مربوط به ساختِ آن از تاریخ کلید۵۳eaf84e-4575-404f-9872-34d03ee81071 خوردن آن تا نقدهای ِ وارد به tdgl و فروشِ بالایِ آن صحبت کرد.مهربانو ابدی دوست این مصاحبه را انجام داده که در زیر بخش از آن را می خوانید.در هر حال ” ایران برگر” نه تنها از لحاظ ساختار و تِم با سایر آثار قبلی او مشابهت ندارد ، بلکه فُرمی بی خود و اندازه ایی را شامل می شود.اصطلاحاتی هم که در مورد این فیلم بکار گرفته می شود را دور بیاندازیم.ژانر این فیلم نمی شود در راستایِ کمدی باشد،تنها یکسری کلمات و انفعالاتی و یا مونولوگ هایِ قابل قبولی در فیلم بکار رفته شده،در غیر اینصورت فقط لودگی ست،تا آن را کُمدیِ سخیف بدانیم یا شریف! جناب آقای جوزانی بعد از | بلوغ | تقریبا شانزده سال پیش دوباره به سینما برگشت و کمدی ساختن با عدمِ توانایی ساخت کُمدی،در  موضوعات و مفاهیمِ آن،می تواند نشان دهنده ی فرق بزرگ آن باشد.به هرحال، بخش هایی از این مصاحبه در اختیار شما دوستان قرار می گیرد،با اینکه این فیلم در جشنواره فجر مورد توجه داوران قرار نگرفته او در در پاسخ به این سوال و دلیل ِ آن گفت: ” آنچه از دل برآید، بر دل نشیند. این حرف گذشتگان ماست که امروز به وضوح می‌بینیم به اثبات رسیده است، حالا اینکه در جشنواره چه شده و چه می‌شود، مهم نیست. مهم این است که ما هر سال جشن محصول صنعت سینمای ملی ایران را با شکوه هر چه تمام‌تر برگزار کنیم. بالاخره چند نفر جمع می‌شوند و نظراتی می‌دهند. همیشه هم همین‌طور بوده است. نباید زیاد به چه شده و چه کرده‌اند اهمیت داد. مردم هوشیارند و همیشه راه خودشان را رفته‌اند. تعیین‌کننده نهایی یک فیلم هم، همین مردمند. اصولا جشنواره فیلم مثل مسابقه ورزشی نیست که با متر و میزان برنده‌اش معلوم شود. بستگی دارد، چه کسانی داور می‌شوند و سیاست و هدف مدیران برگزار‌کننده چه سمت و سویی دارد. در همه جای دنیا چه بسا فیلم‌هایی که ده‌ها جایزه جهانی برده‌اند اما نه مقبول مردم واقع شده‌اند و نه در روند تاریخ تحول سینما نقشی ایفا کرده‌اند. درنهایت هم، امثال جان فورد و هاکس و هیچکاک موجب توسعه سینمای جهان شده‌اند تا دیگران.”

من در توضیح ِ  جناب آقای جوزانی که البته خودم را در آن حدّ نمی دانم و فقط با دانسته های اندکم عرض می کنم،اینکه قبول دارد فیلم هایی که جایزه های جهانی را کسب کرده اند و نه چندان مورد مقبولیت مردم قرار گرفته اند،فیلم های صنعتی هستند که رگه های آن در شکل و تن پوشِ سینما باقی می ماند،سینمای صنعتی باعث تحول در سینما نمی شود و کمتر به سینمای خاص و مستقل و بهتر بگویم اصلا توجهی ندارد،اما جان فورد معمار ژانر وِسترن کارگردانی با ساختاری فوق العاده هم باعثِ توسعه سینما شد و هم صنعتِ سینما او را در خود نگه می داشت و سایر فیلمسازان نام برده شده،اما باید دید،وضوحِ تحول در سینما،فیلم هایی هستند که آیا می توانند تأثیری در نگاه و فرآیندِ بصری و انتزاعی مخاطبین ایجاد کنند که مطرح نشد.در بررسی ِ عدم مقبولیت مردم باید این را هم اذعان داشت که آیا،منظور از مرم چیست و آیا می شود “مردم” را برای این سوال و صورت مسئله بیان کرد؟پاسخ این است،سینمای خاص و مخاطبین خاص کمتر هستند،ولی در قیاس با پذیرش آن، متأسفانه طرفِ عام و مخاطبینِ عوام جلوتر هستندهمانطور که سینمای هالیوود چندین سال است که از طریق کمپانی های فوق العاده پولساز اسم و رسمی تاریخی و کمرنگ نشدنی با همه ی شکست هایی که گاه به گاه می خورد و نمونه ی آن، فیلمِ “انتقام جویان” که واکنش فوق العاده بالایی را در مردم سبب شده،هرچند نه تنها موضوع،شاخصه،فرم و روایت سینمایی ایی که بشود در موردش حرف زد ندارد،اما در لیست پروفروشترین فیلم های تاریخ،و در رتبه های بسیار بالا قرار دارد.حال در مورد ایران برگر اینکه به چه اندازه موردِ قبول مردم قرار گرفته مشخص نیست،تجربه نشان داده فروش بالای فیلم در سینمای ایران در چند سال اخیر بیشتر به دلیل عدم وجود شادی و کمدی خوب بود و البته تبلیغات این فیلم بی تأثیر نبوده و اینکه مردم برای دیدن یک فیلم کمدی خوب می روند سمت سینما،در این اوضاعی که به ظاهر راضی نیست اما واقعیت را در نظر بگیرم می بینیم که افراد کمی از آن راضی بودند! فیلم سینمایی ایران برگر را نمی توان در دسته ی عام و خاص قرار داد،و مقایسه اش کرد و نمی شود گفت در چه دسته ی سنی بیشتر قرار گرفته،اما حضور جوانان هم در سینما تأثیر گذار بوده که در نظر کمک کننده بوده است.او در پاسخ به این سوال که آیا اساسا می توان به فیلمسازان توصیه نمود که فیلم شاد بسازند عنوان داشت:” خیر، توصیه و نصیحت بیشتر جنبه شوخی دارد و به درد تیتر روزنامه‌ها می‌خورد. سینما پدیده پیچیده، تاثیرگذار و تاثیرپذیری است. ارگانیک است و پویا عمل می‌کند. فیلمسازان هم آدم‌های زنده‌اند، احساس و اندیشه دارند، کامپیوتر نیستند که دکمه‌شان را بزنید و به دلخواه شما عمل کنند. بستگی به باورها و اعتقادات‌شان دارد و گاهی حتی برای منافع شخصی فیلم می‌سازند. اگر مسئولان فرهنگی قصد احیا و توسعه صنعت سینمای ملی را دارند باید با کردار خود آن را به اثبات برسانند. نمی‌شود در کردار دوشادوش سینمای حاشیه‌ای ایستاد و در گفتار برای فیلمسازان توصیه نامه نوشت.”

سینمای کمدی،تقریبا پایین تر از قالبِ سریال تلویزیونی قرار می گیرد،زمان می گذرد و تفاوت ها در نمایش ها مشخص می شوند و  ابزارها و شاخصه ها،البته با کمی اغماض،تلویزیون بهتر عمل کرده،سینمای کمدی ایران،تاکنون سینمای خوبی از آب در نیآمده،جوزانی،سخنانِ شخص رئیس دولت یازدهم و وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس سازمان سینمایی همگی را در نظر گرفت که بر این نکته تاکید دارند که مردم نیاز به فیلم‌های شاد دارند و فیلمسازان باید به سمت و سوی تولید فیلم‌های نشاط‌بخش بروند. و در پاسخ به این سوال که آیا می‌توان فیلم شما را در راستای همین توصیه دانست؟ گفت:
“گفتن یک چیز است و عمل کردن یک چیز دیگر، امثال من آموخته‌اند که گوش نکنند مسئولان فرهنگی چه می‌گویند، بلکه چشمان‌شان را خوب باز کنند و ببینند، آنها چه می‌کنند. تا امروز که ما مسئولی ندیده‌ایم که توجه ویژه‌ای به این نوع فیلم‌ها که فرمودید داشته باشد. ان‌شاءالله در آینده چنین باشد که می‌گویید.”

سوال دیگر خبرنگار از او در مورد نقدهای پیش رو از آن و واکنش مردم نسبت به آن بوده،ابدی دوست با طرح این سوال که برخی ایران برگر را کمدی شریف و برخی هم این نوع فیلمسازی شما را نوعی رفتار پوپولیستی خوانده‌اند. پاسخ فیلمسازی که در کارنامه‌اش ساختِ فیلم‌های ماندگاری دارد، به این دسته منتقدان که فیلم شما را یک کمدی سخیف دانسته‌اند، چیست؟ نگاهِ افراد را نگاهی در حدّ و اندازه ی سینما نمی داند:

“یکی از آنها را می‌شناسم و می‌دانم که خودش هم به کلماتی که ردیف می‌کند، اعتقادی ندارد. بیشتر از آنکه ادیب باشد، اداست. اما دیگران را که می‌گویید نمی‌شناسم. متن دو سه نفر۰۱۱۰ از این دست را هم خوانده‌ام که متاسفانه جز اتلاف وقت چیزی نصیبم نشده است. اما به هر حال همانقدر که من به خودم حق می‌دهم که فیلم بسازم، برای هر کسی هم که فیلم مرا ببیند، این حق را قائلم که درباره آن نقد بنویسد و نظرش را اعلام کند. اما اینکه تهمت می‌زنند باید بگویم با تجربه آموخته‌ام که اهمیتی به این آدم‌ها ندهم. بالاخره آنها هم باید نان بخورند. سال‌هاست دیده‌ام که در این دیار گروهی از مردم به سختی و با همه توان کار می‌کنند، گروهی بیکار هم گرد میدان نشسته‌اند و فحاشی می‌کنند، اگر هم از دست‌شان بربیاید و بتوانند پای آنهایی را که کار می‌کنند می‌گیرند، یا چوب لای چرخشان می‌گذارند. کسانی هم که بی خود و بی‌جهت تهمت می‌زنند از این گروهند. مشکل‌شان با من تنها هم نیست، رسما به شعور مخاطب توهین می‌کنند. هر فیلمی بفروشد، از دید این آدم‌ها فیلم بدی است، هر فیلمی نفروشد بازهم از دید آنها فیلم بدی است، مگر اینکه از غرب ندایی برسد و این جماعت ناگهان تغییر موضع بدهند. طی ۳۰ سال گذشته بارها شاهد حرافی بی‌سر وته آدم‌هایی که حتی قادر نیستند نقدی در حد مقاله یک روزنامه ارزشمند بنویسند، بوده‌ام. این است که ترجیح می‌دهم سرم به کار خودم باشد و عمر شکننده و گذرا را با خواندن مطالب پیش پا افتاده و تهمت‌های بی‌اساس به هدر ندهم.”

مسعود جعفری جوزانی اشاره داشت که تا اندازه ایی نخواسته فیلم نمادین باشد،ولی سیرِ نمادین در فیلم به سرعت مسیر دو ساعته فیلم را طِی می کند،او فیلم را درمورد کلّ ِ ایران ساخته است،هرچند چنین قصدی را نداشته،وی همچنین در مورد حاشیه های پیش آمده در مورد استفاده و بکار گیری از لهجه در جملاتی گفت:

“خب، ما عادت نداریم فیلم‌هایی با گویش‌های متفاوت ببینیم اما کاری که در ایران‌برگر انجام شده کاملا اصیل و به شکل طبیعی صورت گرفته است. همه جای دنیا این کار صورت می‌گیرد. مثلا اگر یک شخصیت در فیلم آمریکایی اهل تگزاس باشد با گویش آنها حرف می‌زند و شخصیت دیگر مثلا نیویورکی است که گویشی کاملا متفاوت دارد. از آنجا که این شیوه فیلمسازی کمتر در کشور ما انجام شده، گروهی که همیشه به هر پدیده یا اتفاق تازه‌ای با دید منفی نگاه می‌کنند، زود به هم می‌ریزند و شلوغی راه می‌اندازند اما همیشه حقیقت و صداقت پیروز میدان است.

اظهار به استفاده از لوازمی مانند تبلت و گوشی موبایل و… در روستا و تلفیق آدم‌های شهری و روستایی ; مسئله ی کاملا درستی بود که بدان اشاره نمود و یکی از مشخصات مهم فیلم هم همین بود،جوزانی در این مورد و هم چنین میزان رضایت مخاطبین خود،گفت:” مگر در واقعیت پیرامون خود شما غیر از این است. امروز شما هر جای ایران پا بگذارید، این لوازم را در دست اکثر مردم می‌بینید که در بیشتر موارد متاسفانه استفاده‌های غلط و نابجایی از آنها می‌شود.”

جوزانی از پروژه ی بعدی خود احتمالا “کوروش کبیر” به تهیه‌کنندگی مشترک بین خود و علی معلم را در نظر دارد. اما اگر سرمایه‌گذاران پا پس بکشند کار دیگری را آغاز خواهد کرد.

ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين