امروز : جمعه, ۱ آذر , ۱۳۹۸
تاریخ : ۱۳۹۶/۰۶/۰۵ - ۱۰:۴۷ ذخیره فایل ارسال به دوستان

ماجرای مخالفت وزیر ارشاد وقت با ساختن مقبره برای مهدی اخوان‌ثالث

به گزارش بابل نوین، چهارم شهریور سالروز درگذشت مهدی اخوان‌ثالث متخلص به «م. امید»، یکی از بزرگ‌ترین شاعران معاصر ایران است؛ شاعری که چهارم شهریور ۱۳۶۹ چشم از جهان فرو بست تا آیندگان او را از دریچه شعر و شاعری‌ا‌ش بشناسند.

مرحوم اخوان‌ثالث پس از فوت، در مجموعه آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی در مجموعه باغ توس به خاک سپرده شد و هر که برای بازدید از مقبره فردوسی به توس رفته باشد، در گوشه‌ای از باغ سنگ قبر کوچکی می‌بیند که روی آن نام شاعر «زمستان» درج شده است.

مسئله‌ای که برای هنردوستان سؤال ایجاد می‌کند سنگ مزار این شاعر بزرگ معاصر است؛ شاعری که بسیاری از اهل فن او را بزرگ‌ترین شاعر نیمایی‌سرای معاصر می‌دانند، چرا باید چنین مزاری داشته باشد؟ سنگ مزاری کوچک و بدون هرگونه برجستگی که نشان‌دهنده آرامگاه این شاعر بزرگ باشد. در بازدیدی که جمعی از شعرا از باغ توس و مقبره شعرای مدفون در آن مجموعه داشتند، مرتضی امیری‌اسفندقه، از شعرای صاحبنام کشور به دلیل بدون مقبره ماندن مزار مهدی اخوان‌ثالث اشاره کرد و گفت: «طرحی برای مقبره اخوان‌ثالث در دوران وزارت مهاجرانی آماده شده بود که او به این خاطر که نباید در کنار مقبره فردوسی مقبره‌ای برپا شود با آن طرح مخالفت کرد و این به نظرم اقدام اشتباهی بود.»

این در حالی است که بسیاری با حاشیه‌سازی می‌خواهند این مسئله را توجیه کنند اما جریان شبه‌روشنفکری در مواجهه با این مسئله هیچ حرفی نزد و ماجرا را مسکوت گذاشت. این در حالی است که برای دفن اخوان‌ثالث هم رهبر انقلاب مساعدت کرده و دستور به دفن ایشان در آن محل داده‌اند زیرا میراث فرهنگی وقت اجازه دفن کسی در داخل محوطه باغ توس و آرامگاه فردوسی را صادر نمی‌کرد اما با مجوز رهبر انقلاب پس از قرن‌ها یک نفر در داخل محوطه به خاک سپرده شد که آن کسی نبود جز «م.‌امید.» در ماجرای درگذشت و تدفین اخوان‌ثالث، پس از تلاش خانواده و دوستان اخوان برای عمل به وصیت او و دفن پیکرش در آرامگاه فردوسی و پیش‌آمدن مشکلاتی بر سر این کار از جمله منع قانونی دفع جنازه در توس، با دستور مقام معظم رهبری اجازه لازم صادر و مشکل مرتفع شد و سرانجام پیکر شاعر نامدار خراسانی در توس در خاک آرمید. بنا به برخی از نقل‌ها استاد شفیعی‌کدکنی در این ماجرا نقش اصلی را داشته‌اند. او به‌رغم آنکه خود نیز پیش از این بر این روایت صحه گذاشته‌اند، در کتاب «حالات و مقامات م. امید» از نقل مکتوب ماجرا پرهیز کرده‌اند. دلیلی که استاد برای آن برشمرده‌اند حذر از بی‌چاک و بستی دهان برخی از شبه‌نویسندگان همین رسانه‌های کذایی و فحاشی‌ها بوده است.

منبع:خبرآنلاین

ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين