امروز : جمعه, ۲ آبان , ۱۳۹۹
تاریخ : 2015/05/30 - 13:11 ذخیره فایل ارسال به دوستان

«غلام مارگیری» هنرمند سرشناس هرمزگان درگذشت

غلام مارگیری و خیلی از هنرمندان مثل او به همت محمدرضا درویشی و جشنواره موسیقی نواحی به مردم شناسانده شدند. آنها که شاهد هنرنماییاش در دورههای مختلف این جشنواره بودند هرگز صدای عجیب و حال و هوای منحصر به فرد برنامه او را از یاد نمیبرند.

به گزارش خبرنگار «موسیقی ایرانیان»، غلام مارگیری که سابقه اجرا در جشنواره های موسیقی فجر، موسیقی نواحی و موسیقی‌های مذهبی در آلمان داشت، ساعت ۱۰ شب (پنجشنبه – ۸ خرداد ماه) بر اثر سکته مغزی دار فانی را وداع گفت.

شایان ذکر است که این هنرمند فقید طبق برنامه ریزی های انجام شده، قرار بود در دومین فستیوال آینه‌دار به اجرای برنامه بپردازد.۳۵۸_۰۱

به همین مناسبت، علی مرادخانی (معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد) در پیام تسلیتی که رونوشتی از آن در اختیار «موسیقی ایرانیان» قرار گرفته، نوشته است: «غلام مارگیری یکی از بزرگان موسیقی جنوب ایران محسوب می‌شد که جایگاه ویژه‌ای در بین موزیسین‌ها داشت و قطعا کسی جای او را پر نخواهد کرد.»

این هنرمند از آخرین بازماندگانِ بابازارهای جنوب ایران بود و تا آخرین روزهای حیاتش این مراسم آیینی – موسیقایی را در منزلِ شخصی‌اش در میناب برگزار می‌کرد. عباس سماعی فرزند ارشدش  می‌گوید مراسمِ خاکسپاری این هنرمند روز یکشنبه انجام خواهد شد و چون همزمان با مراسم تولد حضرت علی‌اکبر است؛ بخشی از مراسم به مولود خوانی اختصاص خواهد داشت.

موسیقی زار یکی از موسیقی‌های محلی جنوب ایران است. موسیقی زار مربوط به مردمان کناره خلیج فارس است و در اصل از آفریقا به ایران آمده است. در این موسیقی از سازهای گوناگونی استفاده می‌شود. یکی از این سازها تنبیره یا تنبوره نام دارد، که فقط توسط بابازار یا شخص دیگری که او اجازه بدهد نواخته می‌شود. مضراب این ساز از شاخ گاو یا گوسفندی که برای اجرای مراسم قربانی شده ساخته می‌شود. آهنگ خون که آهنگی با ضرباهنگ تند است و هنگامیکه خون را می‌آورند اجرا می‌شود جزئی از موسیقی زار به شمار می‌آید. در باور باورمندان به آیین زار٬ برخی از انسان ها، توسط نیروهای نامرئی که به عنوان باد شناخته می‌شوند تسخیر می شوند. این بادها شخصیت های گو ناگونی دارند، و بیماری وافسردگی و روان پریشی شخص تسخیر شده را موجب می شوند. و آیین زار برای درمان آن‌ها برپا می‌شود. هزینه‌های برپایی این آیین توسط بیمار تقبل می شود. نخست وقتی بابا یا ماما احتمال بدهد که شخص، مبتلا به یکی از زارها شده ، او را مدت هفت روز در حچاب و دور از چشم دیگران نگه می دارند و در طول این چند روز با داروهای ویژه و روغن های مالیدنی، تحت نظر قرار می گیرد. سپس اهل محل توسط یک خیزرانی (کسی که ایفاگر یکی از نقش های مراسم درمان است و چوب ویژه خیز ران در دست دارد)،خبردار می شوند. از بعد ورود بیمار تا پایان، کل مراسم توسط بابا یا ماما هدایت می شود که کار آنها و شگردهای آن ها اکنون نوعی جادوی پزشکی تلقی میشود. اما مهمتر شاید آوازی است که می خوانند و سازهایی است که نواخته می شود ، زیرا در باور آن‌ها چون این بادها با موسیقی به مهر می آیند و بابا و ماما به تدریج به هویت باد پی می برند و باد نام خود را فاش می کند. مراحل بعدی درمان از این پس امکان پذیر می شود. در صورتی که خواسته های باد بر آورده شود ،باد “زیر شده” و بیمار را آزار نخواهد داد اما “مرکب”خود را کاملا رها نمیکند و کسانی که گرفتار این باده ها شده باشند در سواحل جنوب به “اهل هوا” شناخته می شوند.

 

* عکس: احسان نقابت

ارسال دیدگاه

تبليغات در بابل نوين

تیترامروز

سیمرغ ما

تبليغات در بابل نوين